Print

Δεν ωφελεί να περιορίζεις τα πουλιά 

Από τη συλλογή Ημερολόγιο 2 (1964) του

Τάσου Κόρφη

Δεν ωφελεί να περιορίζεις τα πουλιά
με ξόβεργες, με σκιάχτρα, με κλουβιά,

poulia11 dimitriouνα περιμένεις στις διαβάσεις των αποδημητικών
μερόνυχτα, να ρίχνεις τουφεκιές.
Ό,τι μπορεί να φτερουγίσει δε σκλαβώνεται∙
προετοιμάζεται στα θερμοκήπια των στερήσεων
προσμένοντας αργά ή γρήγορα την ώρα του.

 Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)

       

        Ο λόγος του ποιητή ξεκάθαρος. Όποιος έχει φτερά μπορεί και να πετάξει. "Ό,τι μπορεί να φτερουγίσει δε σκλαβώνεται". Γεννιόμαστε με φτερά. Όταν ερχόμαστε στη ζωή είμαστε εν δυνάμει ταξιδευτές των αιθέρων και των ψηλών κορφών. Ποιος μας ψαλιδίζει τα φτερά; Τί γίνεται και αντί να πετάμε, έρπουμε; Τί συμβαίνει και οι ορίζοντες στενεύουν και κονταίνουν μαζί με τον πόθο και το όνειρο για το ωραίο, το αληθινό, το μακρινό, το νομοτελειακά δικό μας; Τί είναι αυτό που σταλάζει μέσα μας το φόβο ότι τα πετάγματα είναι επικίνδυνα και τελικά αδύνατα; Ότι δεν υπάρχει ζωή για μας πέρα από τα σίδερα της φυλακής μας; Ποιες αλυσίδες μας κρατάνε δεμένους χειροπόδαρα μέσα σ έναν κόσμο πολύ κατώτερό μας, σε μια ζωή απλής βιολογικής επιβίωσης;

        Είναι ένα ψέμα. Ένα τεράστιο ψέμα που είναι όμως τόσο κραυγαλέο, τέτοιων κολοσσιαίων διαστάσεων, που δεν μπορεί παρά να εκληφθεί ως αλήθεια. Είναι το ψέμα που λέει, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Ότι πέρα από τα βουνά δεν υπάρχει τίποτα να μας περιμένει. Ότι κι αυτό που κάποτε πιστέψαμε για γη της Χαναάν δεν ήταν παρά μια οφθαλμαπάτη. Ότι η ήττα είναι μη αναστρέψιμη. Και σε τελευταία ανάλυση ότι αυτό που ζούμε μπορεί να γίνει και καλύτερο. Λίγος σοβάς, ένα μερεμέτι, λίγη μπογιά από πάνω και θα κρυφτεί η ασχήμια. Μια ψεύτικη υποστύλωση και θα κρατηθεί όρθια η κατασκευή. Μπορεί, λέει αυτό το ψέμα, να υπάρξει και καλύτερο κράτος, καλύτεροι ηγέτες, καλύτερη αστυνομία, καλύτερη δικαιοσύνη. Και επιπλέον ότι η ζωή του καθενός μας είναι μικρή και τα όρια της ατομικής μας πορείας στον ιστορικό χρόνο υπερβολικά στενά, οπότε προς τί ο αγώνας και η διακινδύνευση αφού το παιχνίδι έχει κριθεί και τίποτα δεν αλλάζει; 

        Όμως για πόσο το ψέμα αυτό θα μαντρώνει τις ζωές και θα ματαιώνει τα πετάγματα; "Μέσα στα θερμοκήπια των στερήσεων", λέει ο ποιητής, προετοιμάζεται το επόμενο πέταγμα. Και είναι σίγουρο ότι η επόμενη έφοδος στον ουρανό αργά ή γρήγορα θα γίνει. Και θα γίνει στην ώρα της. Πίστη στη δύναμη των φτερών και απόφαση χρειάζεται μόνο. Απόφαση ότι όχι θεοί και ήρωες, αλλά όπως έγραφε ο Χικμέτ στη γυναίκα του μέσα από τα σίδερα της φυλακής του "οι άνθρωποι είναι αυτοί που οδηγούν τους ανθρώπους σε καλύτερες μέρες. ΕΣΥ θα οδηγήσεις τους ανθρώπους σ αυτές τις καλύτερες μέρες."