ban-epimorfosi

 

Οι λαοί που ξεχνούν τα βάσανά τους είναι καταδικασμένοι να τα ξαναζήσουν. Το ξέρουν πολύ καλά αυτοί που αγωνίζονται για να φέρουν στο φως και να κρατήσουν ζωντανή την ιστορική μνήμη. Το ξέρουν όμως ακόμη καλύτερα αυτοί που θάβουν, παραποιούν και παρερμηνεύουν τα ιστορικά γεγονότα.

Λένε πως η Ιστορία μιας εποχής πρέπει να γράφεται πολύ αργότερα. Κατά τη γνώμη μας αυτό είναι και σωστό και λάθος.

Είναι σωστό διότι ο χρόνος φέρνει στο φως άγνωστα στοιχεία και λεπτομέρειες, που δεν είναι δυνατόν να έχει ο συγγραφέας υπόψη του όταν τα γεγονότα είναι φρέσκα.

 Μακάρι να έμπαινε έτσι το ερώτημα. Όταν ρωτάς “γιατί;” σημαίνει πως θέλεις να μάθεις. Δυστυχώς στις μέρες μας το ερώτημα δεν περιέχει το “γιατί”, αλλά διατυπώνεται πολύ άσχημα: 

Γιώργου Α. Τεμεκενίδη Φιλόλογου-Ιστορικού (ΕΛΜΕ Σερρών-Θεσσαλονίκης)

Όλοι λίγο ως πολύ μιλάνε για την ισότητα, που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες. Μόνο που δεν εννοούνε όλοι το ίδιο πράγμα.

 

Αλησμόνητη παρουσίαση των Τόπων Προμηθέων στο “Μαγεμένο Αυλό”. Οι ήχοι ξεφύτρωναν απ΄ όλες τις γωνιές της αίθουσας. Με πάθος παντρεύει ο Πάνος Μπούσαλης τη μελωδία του πάνω σε στίχους από το Μονοδέντρι.  

Από τον τίτλο μπορεί κάποιος να φαντασθεί ότι πρόκειται για κάποιο “συνταγολόγιο”, κάποιο κατάλογο που απευθύνεται σε νέους αναγνώστες. Ξεκινά από βιβλία που περιέχουν κάποιες γενικές, βασικές γνώσεις και στη συνέχεια πάει στα πιο δύσκολα. Λάθος.

 Οι ηλικιωμένοι θυμούνται ότι πριν τις ανατροπές των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην ΕΣΣΔ και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μεγάλα Ευρωπαϊκά Κομμουνιστικά κόμματα, όπως αυτά της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας είχαν εκλογικά ποσοστά που έφταναν και το 30%.

Έχουμε συνηθίσει να δημιουργούμε με τη φαντασία μας εύκολα ήρωες και να αναθεματίζουμε ακόμα πιο εύκολα αυτούς που νομίζουμε ότι φταίνε. Περιμένουμε από τους άλλους θαύματα, ενώ η δική μας κρυφή επιθυμία είναι να βρίσκουμε το δρόμο μπροστά μας στρωμένο με χαλί. Έτσι μάθαμε στο σχολείο. Μόνο που στη ζωή δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Μερικές φορές θέλουμε να βελτιώσουμε τις γνώσεις μας αλλά δεν ξέρουμε από που να ξεκινήσουμε. Χανόμαστε ψάχνοντας μέσα σε χιλιάδες βιβλία. σε ογκώδεις τόμους και πολυάριθμες εξειδικευμένες εκδόσεις

Πόσο καταλα-βαίνουμε την κίνηση της ιστορίας; Τι ειδικό βάρος έχει στις καμπές της ιστορίας το ανάστημα ενός ηγέτη; Πολλές φορές θεωρούμε τις μεγάλες μορφές σαν ιερά τέρατα, που δεν έχουν σχέση με τη ζωή, τις καθημερινές αδυναμίες και τις φυσικές ανάγκες όλων των ανθρώπων.

Είναι φορές, που ένα βιβλίο είναι πιο σημαντικό από όσο δείχνει ο τίτλος του. Απαντά σε ερωτήματα που δε φαντάζεται κανείς ότι μπορεί να απαντήσει. Ο Ι. Μάισκι αφηγείται τα γεγονότα που έζησε ο ίδιος σαν πρέσβης της ΕΣΣΔ στην Αγγλία λίγα χρόνια πριν ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.

Καθημερινά είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε διάφορες επιλογές. Να απεργήσουμε η όχι; Να δεχθούμε μείωση αποδοχών ή όχι; Να ψηφίσουμε την παράταξη που τα έχει καλά με τα αφεντικά και έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να αποσπάσει έστω και κάποια ψίχουλα; Μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται;

Υπάρχουν πολλά βιβλία και δημοσιεύματα για το Δεκέμβρη του '44. Η μελέτη αυτή δεν αποτελεί μια ακόμη καταγραφή των ιστορικών γεγονότων Τα κείμενά του ρίχνουν νέο φως στα γεγονότα της μεγάλης εκείνης ιστορικής ταξικής αναμέτρησης, που αποτελεί μοναδική εμπειρία στη μεταπολεμική Ευρώπη.

Μερικές φορές διστάζουμε να διαβάσουμε ένα επιστημονικό βιβλίο. Φοβόμαστε ότι θα συναντήσουμε στρυφνές εκφράσεις και δυσνόητους όρους. Όταν μάλιστα στον τίτλο υπάρχει μια λέξη- σιδηρόδρομος, όπως “ανθρωποκοινωνιογένεση”, που ούτε στο λεξικό δεν τη βρίσκουμε, προσπερνάμε το βιβλίο χωρίς καθυστέρηση.

Η γενιά που έζησε το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κατάλαβε πως φασισμός σημαίνει θάνατο, καταστροφή και δυστυχία. Τον μίσησε, τον πολέμησε αλλά δεν κατάλαβε ούτε από που προήλθε, ούτε και γιατί εμφανίστηκε.